ο κήπος με τα δάκρυα

Ανάμεσα στο νοσοκομείο και τη λεωφόρο, σκαλιά, μαδημένη πρασινάδα, παγκάκια, άστεγοι, σκουπίδια, και ένα ξεχασμένο άγαλμα, μια προτομή.

Κηπάριο σκιερό, που διασχίζω συχνά, και κατηφορίζοντας, ό ήλιος απέναντι χλιαρός, διάθεση ευχάριστη. Για να περάσω από κει, δεν είναι για δουλειές και αγγαρείες, δεν είναι αυτός ο συντομότερος δρόμος. Ούτε και το ξύπνημα πρωινό και ζορισμένο. Η διάθεση μου εκ προοιμίου, λοιπόν, καλή.

Εκεί όμως, στα παγκάκια, κρέμονται κάτι μεσημέρια τα δάκρυα των ανθρώπων που έχουν μόλις βγει με ένα χαρτί στα χέρια, από το νοσοκομείο. Μέρα παρά μέρα εφημερία. Και μέρα παρά μέρα δάκρυα. Που στέκονται εκεί στην άκρη, στα παγκάκια. Σιωπηλοί άνθρωποι που σωριάζονται και κοιτούν το κενό. Δεν έχει σημασία τίποτα γι΄ αυτούς. Οι εποχές κυλούν αδιάφορα, τα σκουπίδια είναι ανύπαρκτα, η προτομή αγέλαστο μάρμαρο. Αγέλαστος πέτρα. Και η γη κάτω απ΄τα πόδια τους απότιστη. Μάλλον είναι οι άνθρωποι που έφτασαν ολομόναχοι ως εδώ. Τους άλλους, τους συνοδευόμενους τους ξεχωρίζει κανείς από την πλάνη που τους κρατάει απ΄το χέρι και κάνει κουμάντο στο πάρκιν. Αυτοί ελπίζουν και κοιτάνε τα παπούτσια τους. Οι άνθρωποι των δακρύων του πάρκου είναι αλλιώς. Έχουν ακούσει προσεκτικά το επόμενο ραντεβού με τον γιατρό, την ατζέντα της υπομονής για τον άδειο θάλαμο, την φυλλομέτρησαν, εκεί μέσα, πιο ψηλά, μετά τα σκαλοπάτια. Και κατέβηκαν, ίσως με έναν πλαστικό χυμό από απέναντι, ή μετά από ένα αναμένο κερί στην εκκλησία. Τα βήματα τους τους έφεραν ως εδώ, από μόνα τους.

Και τα δάκρυά τους υδρεύουν αυτό το πάρκο, λειψά. Μόνο στην μπροστινό κομμάτι λίγο γκαζόν, και λουλούδια τα χριστούγεννα και την πρωτομαγιά. Εποχιακά. Και εποχιακά δάκρυα που στέκονται μετέωρα πάνω στα παγκάκια, χωρίς ποτέ να μουτζουρώνουν τα άσπρα χαρτιά. Αυτά που τα ακουμπάνε στα παγκάκια , ή τους κίτρινους μεγάλους φακέλλους με το λίγο μαύρο να προεξέχει, ίσως την πιο κρίσιμη φωτογραφία της ζωής τους, τα ίδια τους τα οστά, περίεργη συντροφιά εκεί δίπλα τους.

Προσπερνάω, κατεβαίνω τα τελευταία σκαλοπάτια, πιο πολύ χώμα παρά σκαλοπάτια, πριν να βγω στη λεωφόρο που ρέει σχεδόν κυκλικά και χαρούμενα.

Εκτός από μετέωρα, τα δάκρυα του κήπου είναι και άηχα.